21 januari 2007
Taxi’s en huldigingen
Een saaie dag, met als enige hoogtepunt koehandel drijven over de prijs van een taxi.
Vanochtend had ik een taxi nodig om aan de finish te komen. De chauffeur die voor het hotel stond sprak weinig Engels en ik spreek geen Frans. Dus hij schoot de security man aan voor het betere tolk-werk. Op dat moment weet je al dat men gaat proberen de boel te belazeren. En inderdaad: de prijs van deze rit ging al snel naar €100,- Hoogstwaarschijnlijk zal de redelijke prijs rond een tientje liggen, maar daar kom je nooit achter. De grap was echter dat mij eerst een tientje verteld wordt. Dat was al verdacht want meestal wordt er in dit land zeer hoog ingezet. Maar goed, ik moest weg dus in de taxi kwam het vervolg van de koehandel.

Voor het wegrijden wilde meneer eigenlijk wel geld hebben. Nu, dat was niet zo verstandig, want zo kwam ik er achter dat het tientje honderd Euro bleek te zijn, en ik stond al snel buiten de auto. Nou, dan is Leiden in last, een heel betoog volgde, gaf niets want ik kon het toch niet verstaan en de prijs zakte naar 40 Euro voor een retour. Veel geld misschien, maar het is wel een rit van een uur en als je bij een rally aanwezig bent waar met duizenden euro’s gesmeten wordt, wie ben ik dan wel om over de laatste Euro te zeuren. Aangekomen bij het meer heb ik hem het geld gegeven en hij zou om 16.00 uur mij weer ophalen. Alleen dat is nooit gebeurt.

Een grappig voorval was nog wel dat de chauffeur mij vroeg of hij mocht roken in de auto. Ik heb hem maar niet verteld dat de uitlaatgassen van zijn auto veel erger zijn. Laat staan de rest van de zwarte wolken die uitgebraakt worden. Het enige wat in een taxi werkt zijn de claxons en die worden veelvuldig gebruikt. Zelfs een hondendrol wordt vermeden omdat anders de schokbrekers het definitief begeven. De retour rit was al even avontuurlijk als een veemarkt.

Toen ik de poort uitliep werd ik direct aangeschoten door een taxi chauffeur en die had de 'redelijke' prijs van €60,- in gedachten. Ik zei toen: vijf en op het moment dat ik bij 20 was aangeland ging ik weer met stappen van vijf naar beneden. Uiteindelijk wordt het weer twintig en ik stapte in om vervolgens weer uit te stappen omdat de taxi aangeduwd moest worden. Gierend van de lach ben ik naar de volgende taxi gewandeld en deze bracht mij heel rustig rokend en proestend naar het hotel. De fotografie vandaag was uitgesproken vervelend en langdurig. Omdat er zoveel deelnemers aangekomen zijn liep de huldiging uit tot 18.00 uur. Heel vervelend omdat op zondag de kranten graag om 19.00 uur de beelden binnen hebben voor de sportpagina’s. Tja, en ik ging pas om die tijd, tenminste in Nederland terug naar mijn hotel.

Het zit er in ieder geval weer op. Het was geen spannende Dakar, sportief gezien. Wel weer enerverend maar dat kwam vooral door onze arbeidstijden en het defect aan de auto. Dat leverde ons een marathon op en dat is nooit prettig. Voor de rest is alles prima verlopen, ik had een prima team in de auto en zeer prettige collega’s van de Telegraaf, Spits, AD en de GPD om mij heen.

Morgenavond vlieg ik weer naar huis en dat is eerlijk gezegd wel zo fijn. Na drie weken is het wel leuk geweest zonder je familie.
Mijn dank gaat uit naar iedereen die mij ook dit jaar weer geholpen heeft Dakar te bereiken, ik zeg tot ziens en hopelijk tot volgend jaar vanuit Dakar 2008!

_____________________

20 januari 2007
Tambacounda ­ Dakar
File in Dakar. Nog 20 km te gaan en wij zijn weer bij het Meredian. Vannacht zijn wij om 01:45 uur aangekomen bij de finish van de etappe omdat daar de emotie van het uitrijden van de rally bij de deelnemers te zien zou zijn. Dat is enigszins waar, alleen de familie en vrienden van de Nederlanders waren er helaas niet. Natuurlijk, ik heb zeer goede foto’s. Alleen Hans Stacey is niet iemand die uit zijn dak gaat. Daar heb jij andere mensen bij nodig. Het was zeer vermoeiend gisteren. Eerst ’s-morgens om vier uur opstaan en dan bijna 24 uur later en ca. 650 km verder bij de finish staan was geen kleinigheid. De laatste 15 km hebben wij ons op alleen het waypoint naar de juiste plek genavigeerd. De samenwerking tussen Axel en mij was perfect. Wij zijn het punt tot op 300 mtr genaderd en daar was ik zeer tevreden mee. Het voordeel was dat wij met onze tent al op de werkplek waren en dus iets konden uitslapen. De tent is nu voor de rest van het jaar in de zak en vanavond lig ik weer in een redelijk normaal bed en heb weer wireless Internet tot mijn beschikking. Wat een luxe! Een taxirit door Dakar geeft gelegenheid tot nadenken. Niet alleen over de rally, maar ook over andere dingen zoals de milieuvervuiling. De taxi is vermoedelijk 20 jaar oud. De deuren zijn moeilijk te sluiten, de zittingen zijn tot aan de veren versleten. De uitlaat komt zo te ruiken tussen voorstoelen en achterbank naar binnen. Het beste kun je een fles zuurstof meenemen, want wat ik nu inadem moet absoluut na enkele jaren dodelijk zijn. Wat wij in Europa aan milieubescherming in één jaar bereiken wordt waarschijnlijk hier in één week ongedaan gemaakt. Wat bij ons onbruikbaar is geworden wordt hier gestort. Zo lossen wij de milieuproblematiek nooit op.

De rally is bijna voorbij en ik zeg nu voor de laatste keer: Tot morgen!

_____________________

19 januari 2007
Sanitair le Dakar
Buiten onder de douche s-avonds laat, wie had dat gedacht?!? Niet echt alledaags voor mij, maar nood breekt wet. Het gebouw op de luchthaven van Kayes heeft drie waterstralen vanaf het dak. Dat water is nog warm ook, en na 14 uur gewerkt te hebben ben ik daar voor het slapen maar onder gaan staan. Daarvoor heb ik de wijzigingen in het Road-Book gedaan. Dat is vier A4tjes vol, dus een half uur pennen. Dus 22.30 in het mandje en om 4.00 uur er weer uit zodat wij om 4.30 uur konden vertrekken. Een leuke proef, waar wij na 35 km een dorp vonden dat volgens het Road-Book moest worden ontweken. De wijzigingen in het Road-Book op dit punt brachten niet alleen ons in verwarring, maar ook de deelnemers. Wuf van Ginkel moest een extra ronde maken en veegde mij zowat van de koffer waarop ik stond.

Na het zenden verder naar Tambacounda waar de hotels uiteraard vol bleken te zijn en wij ook de laatste nacht onze tenten maar gingen opzetten. Het zit er bijna op, morgen finish en dan zondag een lange dag podium foto’s maken. Dat laatste heeft weinig met journalistiek te maken, maar is gewoon gewenst.
_____________________

18 januari 2007
Vroeg binnen
Hebt u dat ook wel eens meegemaakt, verplicht naar muziek luisteren die niet leuk is. Ieder zijn eigen smaak, en daar zit ik dan maar mooi mee. Als Axel rijdt, en dat doet hij gelukkig gewoonlijk, wordt er voorin niet gerookt en wordt er stevige maar leuke muziek gedraaid. Muziek waar je wakker bij blijft. Uwe daar in tegen heeft een kuschelrock smaak, en dat is ronduit slaapverwekkend. Vandaag lag ook nog de verkeerde muziekdoos in het handschoenen kasje dus vol vertwijfeling wordt er gezocht naar muziek die nog te dragen was gedurende de 600 km die wij te gaan hadden. 05.00 uur opgestaan, omdat wij meenden dat de route slecht was. Niet dus. Slechts veertig km off road en verder een uitstekend aangelegde asfaltweg.
Dus wij waren om 13.30 al in Kayes en meenden er goed aan te doen om deze plaats eens door te rijden.

Twee jaar geleden was ik ook al eens een middag in de gelegenheid geweest om langs de rivier te kijken die werkelijk voor alle soorten was gebruikt wordt.

Er is niets verandert. De geiten, auto’s en mensen worden nog steeds schoon gemaakt in het water en de mensen zijn verder zeer vriendelijk. Het was fijn om weer eens onder de mensen van dit land te komen. In de afgelopen weken heb ik bestond mijn contact met de bevolking alleen maar uit het weghouden van bedelaars en kinderen tijdens het tanken.

Er is een keer geweest dat ik onder het vullen van de brandstof in de tank met een tiental jongens heb kunnen voetballen. Verder waren wij alleen maar onderweg.

Bij aankomst in het bivak bleek ik veel geluk te hebben. De motorrijders waren al binnen. Één uur vroeger dan verwacht. Maar mijn geluk bestond uit het feit dat Frans Verhoeven gevallen was. U begrijpt dat ik het niet leuk vond dat Frans is uitgevallen, maar ik was precies op tijd om hem uit de heli te zien komen. En dat beeld mocht ik niet missen.

In dit vak heb je gewoon geluk nodig bij het maken van keuzes. Ik stond op de piste toen Arjan Brouwer juichend uit zijn cabine sprong in het bivak. Dus mis. En nu had ik geluk met mijn keuze.

Jammer voor Frans, een fijne vent die heel hard voor zijn sport knokt, mentaal en lichamelijk er veel voor over heeft. Ik hoop dat Frans weer snel hersteld van zijn verwondingen.

Tot morgen vanuit Tambacounda wat gelijktijdig het laatste bivak is van de Dakar. Het aftellen is begonnen.
_____________________

17 januari 2007
Gedwongen rust
2000 Euro boete kregen onze Russische collega’s vandaag bij binnenkomst. Iets te hard gereden, slechts 121 km/h waar 110 km/h was toegestaan.
Wij maakten echter de ene noodstop na de andere en kwamen dus zonder financiële kleerscheuren over de finish.

Een rustig dagje had ik in gedachte, maar de file die vanmorgen voor de uitgang stond veranderde het ingezette ritme enigszins. De assistentie Karavaan moest tussen 07.00 uur en 09.00 uur vertrekken. Maar om 10.00 uur stond er nog twee kilometer truck. Wij zijn dus maar later weggegaan omdat het niet zo fijn is om in de rij te rijden. De afstand was slechts 272 km, dus met een gemiddelde van 51 km per uur waren wij evengoed snel op plaats van bestemming.

Door het uitvallen van de etappe Nema-Timboektoe (en terug) was er een gat gevallen in planning. Daarom had de organisatie besloten om het circus naar Ayoun el Átroûs te verplaatsen. Dat scheelt morgen aanzienlijk in de liaison. 100 i.p.v. 380 km en dat is niet weinig.

Aangekomen in Ayoun el Átroûs hebben wij ons op het enige kruispunt geposteerd om de karavaan te fotograferen met de lokale bevolking. Op deze plek ontwaarde wij een Franse politieagent die enkele tientallen van zijn collega's uit Mauretanië had opgeleid om het verkeerschaos de baas te kunnen zijn. Twee dagen had hij nodig gehad om iedereen te posteren tussen Nouakchott en Nema. De A.S.O heeft elke post uitgerust met off road motoren en ook hier was een opleiding voor nodig. Grootste probleem echter is dat daarvoor niet voldoende brandstof was.

Onze wijze van posten heeft vier uur geduurd. Toen we er genoeg van hadden ben ik in de auto gaan zitten en heb de beelden bewerkt en klaar gezet voor transmissie. Een bijzonder wijze van werken, in een auto waar tientallen mensen om heen staan en naar binnen gapen om te zien wat ik allemaal aan het doen was. Weinig rust dus.

_____________________

16 januari 2007
Nema/ Nema
Gisterenavond geëindigd met een botsing. Emile Poucan, die als er prijzen zouden worden uitgereikt voor het beste humeur ongetwijfeld met de poedelprijs naar Parijs zou zijn teruggevlogen.

De dame is behoorlijk zwaar belast. Dat moesten wij ontgelden. Uwe Hevert, had namelijk 127 km. p/u gereden tussen Atar en Nouakchott. Oftewel 7 kilometer te hard. Aangezien wij journalisten uiteraard met alles de hand proberen te lichten, waren wij zeker niet de enige geweest. Erger nog, diverse perswagens hadden eenvoudig de GPS uit gezet. Daar staat de doodstraf op. Dan zijn wij niet meer te controleren. De laatste waarschuwing werd uitgedeeld tijdens de briefing. Toen ik dus de euvele moed had om het 'Road-book' op te halen (ze hadden er niet genoeg), moest het arme meisje kopieën maken. Met wallen onder de ogen van de slaap en het vuur nog niet gedoofd vanwege die lastige Hollander, schreeuwde zij om ons perswagen nummer. Smeet de kopieën in een doos, en grijnsde ons in het gezicht, "No road book". Na een tirade over de veiligheidregels en het dreigement dat wij uitgesloten zouden worden incluis boete van €500,- werd alsnog het Road-book gegeven. Het is altijd jammer waneer mensen die niet op hun taak berekent zijn op bepaalde posten terecht komen.
Niet dat tante ongelijk had, maar het is de toon die de muziek maakt nietwaar.

Vandaag is de etappe Nema ­ Nema gedaan, en de route naar de finish gaat dwars door Nema.

Nema heeft geen straten en de doorgangen zijn bijzonder smal. Op cruciale punten stonden er mensen van de organisatie met borden 30 km. p/u. Op de markt stond men met waarschuwingsborden voor overstekende kinderen. Niet alleen waarschuwing borden, maar ook daadwerkelijke hulp werd geboden bij het oversteken en het naderen van de renwagens. De kinderen hebben echt geen benul van snelheid.

Alle lof voor de organisatie. Tot nu toe zijn er gelukkig geen slachtoffers gevallen onder de plaatselijke bevolking
_____________________

15 januari 2007
Nema
Een ware slachting onder de deelnemers tref ik aan zoals verwacht, als wij in Nema aankomen. De eerste berichten zijn niet zo gunstig voor een aantal Nederlanders, Frans Verhoeven heeft vijf en half uur achterstand en krijgt een nieuwe blok, daar staat tegenover dat Henk Knuiman zich al naar de 13. plaats heeft gewerkt.

Wij waren in ieder geval om 12.00 uur in het bivak en met enige moeite zijn wij er achter gekomen waar de finish was. Niemand van de Franse organisatie kon ons dat meedelen terwijl het toch maar 3 km van het bivak was.

Bij de finish aangekomen hebben wij uiteraard eerst het verkeerde spoor genomen, dat wij snel verlieten toen ons dat duidelijk werd. Het tweede spoor wat wij namen was natuurlijk ook fout en wij hoorden in de verte al een motor finishen.

Terug op je eigen spoor dat prima in het GPS apparaat te zien is en wederom plek in nemen. Ik maar gelijktijdig twijfelen of het wel een goed idee was. Na twee dagen marathon, waarin de deelnemers geen service krijgen, is iedereen uitgeput en blij bij de aankomst en dat kan evengoed prima beelden opleveren. Ik heb besloten om beide te doen. Eerst stage fotografie en daarna het bivak in om de deelnemers op te zoeken.

Vannacht weer de tent in en maar hopen op een beetje rust.

Tot morgen!
_____________________

14 januari 2007
Route van naar Nema
Vol verbazing keken Uwe en Axel toen ik plotseling midden in de woestijn tussen Nouakchott en Kiffa een aantal horloges te voorschijn haalde. Wat ging die Hollander nu weer doen. Tja, heel eenvoudig, Soyuz heeft mij een aantal horloges meegegeven op reis en ik heb mij voorgenomen om de laatste week elke dag als we stilstaan een opname te maken van één horloge. En nu hopen op verrassende resultaten.

De reis van Atar naar Nema leek mij wel een geschikt moment om daar mee te beginnen. Gisteren avond hebben wij het eerste deel gereden, een stukje van slechts 440 kilometer dus geen probleem. Om 10.30 uur waren wij in Nouakchott en kregen uiteraard een stevige aanvaring met lieden van een tankstation dat ons €1,- per liter wilde berekenen. Echter wij wisten ongeveer de koers en wilden dus beslist niet meer betalen dan €0,70

Het bedrag ging dus van €135,- terug naar €90,- en dat was nog €20,- teveel, maar iets mogen de mensen hier wel van de rally overhouden.

Je moet een beetje handelen hier, zojuist hebben wij weer getankt met behulp van de plaatselijke hoteleigenaar en dat heeft ook weer tot verrassende resultaten geleid. Ik wil niet een opsomming geven van bedragen maar het was weer naar Nederlandse verhoudingen een schijntje.

De rit naar Nema is niet echt kort te noemen en is vervelend, een lange weg die bezaaid is met wrakstukken en overstekende dromedarissen, koeien, ezels en geiten. Het roadbook staat vol met waarschuwingen: veel populatie. Het werk van de navigator is er trouwens niet eenvoudiger opgeworden. Lag je twee jaar geleden nog gestrekt in de auto met je ogen dicht na te denken, tegenwoordig moet je met regelmaat de piloot toeroepen dat hij over 500 mt. 30 of 50 moet rijden. Heel terecht overigens want er zijn al te veel levens verspild op de assistentieroute. De A.S.O heeft een groot aantal veiligheids maatregelen genomen en deze behelzen o.a. een snelheid limiet in de dorpen en steden. Dit is in geprogrammeerd in het GPS apparaat en ik kan tot op de meter zien wanneer wij langzamer moeten. Het enige probleem is diegene die het gas probleem bedient. Niet iedereen heeft het juiste voetje dus het aantal overtredingen is niet meer te tellen. Nu maar hopen dat de controle net als andere jaren in de tweede week minder sterk is.

Momenteel zijn wij in een kleine Auberge die typische is voor Mauritanië. Het is uiteraard niet zo luxe als thuis, maar schoon en er is een kleine badkamer.

Morgen vroeg op voor de reis naar Nema, ik ben benieuwd wie de marathon etappe heeft overleefd, want die gaan naar Dakar.
_____________________